سلام به همه دوستانم و اونايي كه به وبلاگم سر ميزنن، ميخوام براي اولين بار باهاتون اين شكلي حرف بزنم ؛ رنگ وبلاگ من سياهه ، ميگن اشعارم سياهه ، تلخه ، داش سهراب لاته آسمون جله ، بي احساسه ، بهم گفتن تو با اون فرق داري ، سهرابو ولش كن ، از زندگي ميندازتت ، تو رو چه به اين كه باهاش هم كلام بشي ، بيخيالش شو ! دلمو از زير يه عالمه آت و آشغال كشيدن بيرون ، دلم خوش بود به همون يه ذره نوري كه بهم ميدادن ، ميخواستم اين بار از گل بگم از دريا بگم از بارون بگم ، ميخواستم رنگ وب لاگو مثل برف سفيدش كنم ، ولي يه باره ......... ؛(( داششششششششششششششش سهراااااااااااااااااااااااب! منو ببخش ، نباس تنهات ميذاشتم ، من فقط تو رو دارم ، هميشه بات ميمونم ، كوچيكتم به مولا ، فقط تويي كه بهم دروغ نميگي ، مرام فقط مارام تو ، عشق عشق تو ، ديگه هيچ وقت تنهات نميگذارم ، قسم ميخورم !!!!!!

 

بوي باران ، بوي دشت ________________________________________________________________________________ بوي باران بهشت ________________________________________________________________________________ قطره باران نوشت ________________________________________________________________________________ روي جوي نوبهار : ________________________________________________________________________________ من بهارم ، من بهار ________________________________________________________________________________ من طراوت مي دهم ________________________________________________________________________________ روي كوه و روي خاك ________________________________________________________________________________ روي اشك بي گناه ________________________________________________________________________________ قطره باران نشست ________________________________________________________________________________ روي جوي سر نوشت ________________________________________________________________________________ در پي او قطره ها ________________________________________________________________________________ روي عمرم ميزدند ________________________________________________________________________________ با قلم نقش بهار

 

 

دفتر ذهن پريشان شده ام

چند به چند

گه ورق مي خوردش  با وزش باد صبا

روي هر برگه آن 

روز به روز

پر شده هيچ  برايم

صد افسوس

دلبر شیرین سخنی بود برایم عمری

من ندانم كه چرا

این چنین کرد به من آن دوست

اگر این عشق برایش کم بود

مشقمان را اي كاش

كاش مي كرد پاك

نه آنكه با خط بطلان سياهش 

مي كشيد بر عمر من 

چون چرك، ناپاك

من نمي بخشم گناهش 

روزي چند

بعد ایام و زمانی دیر باز

آمدش او سراغم اما

خبري از گل نالان قديمش    نديد

شده بودم بدنی خون آلود

 كه ز بويش برميدش

هيهات

 

 

روزگاري گل سرخ

رو به پروانه بگفت: 

تو چرا اين همه خار

كه ز من مي چيني

هر دم هر لحظه به گردم آيي 

و نشيني بر من باز 

گفت : بلي

تن مسكين شده ام

از تيغ تو رنجور است

در عوض ليكن اما

شهد شيرين لبانت كه چشم 

انگار

بر دل زخمي من

همچو يك گرمي آرام است

 

 

 

ای  پرنده ! كي  مي آيي  به  آشيانم                 ماه  آذر  باز   آمده  ،     بيا       وصالم

سوز و سرما هر دم آيد دوري تو از من               رسم دل نيست تركم كني اي يار گلشن

 

اي پرنده ! عشوه  مكن  بخوان دوباره                هر درختي  گويي  زمانه  او      فسرده

باد  پاييز  كرده  مرا  چو    برگ    ريزان               ابر  چشمم جان ميدهد به اين درختان