عشق نيز كهنه خواهد شد

و افكار است كه مي ماند

كوه هاي سترگ

آسمان را دريده اند

و روياهايم را

آبها خروشيده اند

بر مزرعه باورهايم

و خورشيد سوزانده است

رخسار زندگيم را

آري

و عشق نيز كهنه خواهد شد

و افكار است كه مي ماند

و اين را نيز به همراه آهنگش بعد از وفات استاد گرانقدرم مجتبي ميرزاده ، به ياد ايشان ساختم ، روحش شاد  :

كاش كه اون روزا بياد

بشينيم  دوباره  نزد  هم

بنوازيم    يكصدا

اولين  رنگ توي كتاب

كاش كه  اون روزا  بياد

بزنم باز آرشه هام رو كج

داد زني كه اين بد  است

يه بار ديگه بگي سل ماژور

كاش  كه اون روزا بياد

بگويم  برايت  راز  دل

باشي  من را  رهنما

بشنوم  ساز  زيباي  تو

آب  جوي  چشم  ما

آمده   براي  رفتنت

با توان دست تو

روييده  نهالاني  چو ما

اين شعر را همراه با آهنگش به استاد عزيزم مهران مهتدي هديه كرده ام :

                                مهر مهران

گفتم    ناتوانم   و   بدان         اين تن خالي از شهامت است

گفتي  با  تلاش  و همتت         ماه  و آسمان ا ز آنت  است

بعد  از اين  گذشت  ساليان       گويم  اين  سخن   به آتيان

گر آن شور و لطف تو نبود       از تن رفته بودش  آن  توان

مهران  نام  جاودان توست         بر  دل  ياد  بيكران   توست

همچون  مهربان  پدر تويي       مهرت ساز خوش نواي توست

در اين ظلمت، در  اين شبهای  تنهايي       شده ام رنجور  و خونين دل بيا ساقي

در   اين  غربتكده    افعال    بي  جانند       شرابي    آور  و  مي،  باده اي  سازي

نخواهي گه  شوي  با من دمي  همدم        نگفتش هيچ و ليلي كرده  است نازي

تو    طنازي  تو  مي  نازي "  الا  يا  اي        يها الساقي " كه ميگفتش نشد كاري

شده ام  خو كرده  چشمان  بد  مستت       كدامين  ذره  از  اين  دل  كني   فاني؟

بمانده است تكه اي از جان من، آن هم        مزن  با   تير  غمزه ات، مي دهم آني

همي همواره در شبها

ز راه كوچه اي تاريك

به دنبال رهي رفتم

كه در آن ناله شمعي است

فغان و ياد يار ، هجران

نسيم سرد آن ره بود

بشد خاموش هر شمع

كه چشمانم بدو افتاد

نخواهم صد نشان از او