گاهي نميدانم كدام است ؛  آنچه  كه برايم  ساخته  يا  آنچه كه خود   

ساخته ام ، ميخواستم دنيا را خدا را فريب دهم ،ليك خودم را هم فريب دادم .

ميخواهم پرواز كنم در ميان ابرها ، خدا را بخوانم و بپرسم آخر چرا؟!

چرا او؟!

هر روز خواهشت كردم ، اما پندارم مغرور شده اي

اين بار فرمانت مي دهم :

بالهاي خسته او را مگير

روز ها در پس پنجره ها مي نشينم و شبها نظاره گر مهتاب ميشوم،

 شايد باري ديگر او ماه را ببيند .

شب بود ، دخترك از پنجره اتاق خود ماه را نگه مي كرد و خواهرش

ميگفت در را باز كن و دخترك گريه مي كرد، لرزه بر اندام ماه افتاده بود .

در را باز كن !

صداي هق هق هايش را نشنيدم ، ماه را ديدم ولي او نبود،

آن روز احساس را شكسته بودم .

چند روزيست كه افكارم متلاطم شده اند ميان امواج دريا

و اصوات

صدايم ميكنند تا نمي دانم به كجا !

دور زماني گل زندگي ام را ميراندم

و پژواك لرزان قامتش را خشكاندم

واي بر من !

باري ديگر صدايم كرده است

ليك اين بار

من نيز پوسيده ام

در خاك كرده بودمش

انگاري باغبان

او را آب داده است امشب .

"ميان گل نيلوفر و قرن

پي آواز حقيقت برويم"؟  سهراب ؟!

حقيقت كه مرا سوزاند

نيلوفر من، پژمرد .

يه قناري توي جنگل

ميشينه كنار چشمه

ميگه ماهي! تو چه نازي

بيا و تو يار من شو

ماهي خسته و تنها

ميگه باشه ، چرا اما؟

ميون اين همه دنيا

بيرون از آبي دريا

دختر ناز تو قصه!

تو هموني كه تو آبي

من همونم يه قناري

كه بي تو آواز ميخونه