دو كبوتر ، دو همسفر

دو مسافر بهشت

در هواي سبز عشق

سوي خورشيد خدا

پر مي زدند

عقاب كوه سرنوشت

در آسمان زندگي

ميان ابرهاي سياه

توي كمين نشسته بود

دو مهربان ، دو همزبان

پر مي زدند در آسمان

ميان ابرهاي قشنگ

رنگين كمان رنگ رنگ

لانه عشق و صفا

ساختند از برگها

رو قله سرو ناز

آشياني بر پا

ليك عقاب شوم پي

بر آن نهادش رشك

لانه آن مرغكان

را انداخت بر روي سنگ

هر يكي

زان  ديگري تيمار كرد

شهد شيرين

بر آن دو تلخ گشت

دست تقديرش

چنين تدبير كرد :

جفت نر تنها بماند و

ديگري تا اوج رفت

يه بار شد نزنی تو حال ما؟!  هي بزن حالا ! ميبيني حال درستي ندارما!

اگه سيبيلام بناگوش در رفتس ، اگه تيزي رو صويرتم اوفتاده ، اگه لنگ تو دستمه

دليل نميشه كه پشت قفس سينم دل نباشه ؛ آره ، يه دل پشتش اسيره

"دوست دارم بنگارم........." اه اه ؛ نه جون من ، از اون سيبيلات خجالت نميكشي ، اينم شد موضوع اخه؟!

ببين علي جان كه حافظ برام چي گفته امشب :

باغبان گر پنج روزي صحبت گل بايدش         بر جفاي  خار  هجران صبر  بلبل  بايدش

اي اندر بند  زلفش  از  پريشاني  منال         مرغ زيرك چون به دام افتد تحمل بايدش 

شرمنده ،

باشه براي بعد !

فعلا .